دانشگاه و دلتنگی

شنبه ساعت 1:20 بود که از متروی ایستگاه شریف اومدیم بیرون... و رفتیم برای ثبت نام. همه چیز خیلی خوب بود. شماره ی دانشجویی بهم دادند و یه سری فرم که باید پر می کردیم. نشستیم تو سالن به فرم پر کردن... مامان و بابا و علی بیرون بودند... دانشجو های سال بالایی راهنماییمون می کردن... لاله یکی از اونا بود، یه سال از ما بزرگ تر بود و سخت می خوند. بالاخره رفتیم تو. اول عکس انداختن برای کارت دانشجویی، بعد نوبت تحویل مدارک بود، کنار من یه پسر هم قدم وایساده بود.
- شما رتبه ی یکی؟ کسی که مئارک را تحویل می گرفت پرسید.
- بله.
ایستادن در کنار رتبه ی 1 هم عالمی دارد!
بعد از تحویل مدارک به سمت واحدها رفتیم، 18 واحد به من دادند: 4 واحد ریاضی 1، 1 واحد آز فیزیک 1، 3 واحد فیزیک 1، 1 واحد تربیت بدنی1، 2 واحد تاریخ صدر اسلام، 3 واحد زبان خارجی، 1 واحد کارگاه کامپیوتر و 3 واحد مبانی برنامه سازی.
استاد ریاضیمون دکتر شهشهانی هست... می گن 5 ساله که ریاضی 1 ارائه نداده ولی همیشه کتابش اول بوده و جزوه هاش دست به دست می شده...
بعد از توضیحات پسری که واحدها را می داد چون خوابگاه نمی خواستم به قسمت مشاوره رفتم، یه فرم طولانی هم آنجا پر کردیم و قرار شد 2 مهر یه سر به مشاوره هم بزنم. بعد از آن نوبت گرفتن دعوت نامه ی اردو بود و مجله ی شریف. 4 شنبه جشنی در انشگاه هست و یعد از آن اردویی تا جمعه. کارت دانشجویی را هم همان 4شنبه می گیرم...
اومدم بیرون بابا و مامان با همه ی والدین دیگه آشنا شده بودند، رفتیم خونه.
یه شنبه بابا و علی رفتن... و دلم همونجا تنگ شد. الان یه روزه که بابام نیست... نیست تا با هم حرف بزنیم و آروم بشیم. علی نیست تا اذیتم کنه و اذیتش کنم... الان هم که منو تو مسنجر قال گذاشته... ولی دلتنگم...

*اینا رو برای الهام نوشتم که با خبر باشه. امیدوارم اونم خبراشو بگه...