رگ پنهان

جشن ورودی ها

2009-10-05T22:52:00.000-07:00

دیروز جشن ورودی های 88 بود! خیلی خوش گذشت... بچه هامون خیلی زحمت کشیده بودند... به خصوص گروه فیلم... توی جشن که بودم، وقتی 88ای ها رودیدم، حس کردم تک تک بچه هامون رو دوست دارم! حتی اونایی که قبلا نسبت بهشون حس خوبی نداشتم! حس کردم که چه قدر خوبه که بچه هامون مثل 88ایها نیستند... حس کردم وقتی جومون خوب بشه همه چیز خیلی عالی می شه... از وقتی در این باره حرف زدیم احساس راحتی بیشتری می کنم... دنیای خوبیه... بچه ها جون! دوستون دارم!

ترم جديد

2009-09-28T07:48:00.000-07:00

بالاخره از سال پاييني بودن دراومديم . 88اي ها وارد شدن! شديم سال بالايي واسه خودمون! اين ترم جديد از اون ترم هاست! بعد از خستگي زياد ترم طولاني دوم 20 روز استراحت دادند! حالا كه ترم جديد شروع شده بعد از دردسرهاي انتخاب واحد كلاس نداريم! اين هم از هنرهاي دانشكده ي كامپيوتر جديده! اسباب كشي كرديم به ساختموني كه بعد از 14 سال ساخته شده اما با همه ي بزرگيش هيچي نداره!!! اول كلاسا صندلي نداشت! و حالا بعضي هاش كه صندلي داره تخته نداره!!! خلاصه كه كولاكيه واسه خودش! اما با همه ي اينا حس خوبي دارم، حس مي كنم اين ترم مي خوام خيلي تلاش كنم! تو همه ي زمينه ها! برا همين اومدم اينجا قولام رو بنويسم كه بعدا نزنم زيرش! اول از همه خيلي خوب درس بخونم! به خصوص درساي دانشكده اي! و به خصوص قدسي! بايد از پسش خوب بر بيام! نبايد كم بيارم! مي دونم كه سخته... دوم به خودم قول دادم كه تفسير رو شروع كنم! دفترش رو خريدم. هفته اي يه ساعت بهم فشار نمياره ولي مطمئنم تاثيرش فوق العاده است! قراره 4شنبه ها اين كار رو بكنم، منتها فردا استثنا سه شنبه مي شه. روزايي هم كه 5شنبه امتحان دارم بعد از امتحان. بعد هم زبانم رو بايد تقويت كنم! شروع كردم! 3تا يونيت خوندم! قول بعديم اينه كه مي خوام تفريح داشته باشم. حالا يا داستان مي نويسم ويا مي خونم. الان جشنواره ي تلخ و شيرين هست كه تا 5 آبان ميتونم چيزي بفرستم. قول بعدي هم اينه كه جاوا ياد بگيرم! با مهسا! و يه قولي كه امروز با بچه هاي دانشكده داديم اين كه جو دانشكده رو صميمي تر كنيم. به اميد اين كه بتونيم از عهده اش بربيايم.
خب اينا قولام بود! آخر ترم چكم كنيد! :دي

دنيا و ...؟

2009-07-31T05:15:00.000-07:00

اين روزها روزهاي عجيبي است! همه چيزش! همه كسش! حتي خودم!
تا دنيا بوده همين بوده. يه عالمه آدم با يه عالمه اتفاق عجيب! منتها وقتي اين اتفاقا به تو مربوط مي شه مهم مي شه! چرا؟ چرا قبلش مهم نبوده؟ انسان موجود خودخواهيه يا اگه غير از اين بود دق مي كرد؟ نمي دونم جريان چيه ولي الان تو دنياي من همه چيز قاطي شده و من از كو چكي خودم و آرزوهام و مشكلاتم شرمنده مي شم... خجالت مي كشم از خودم كه بيانشون كنم! جايي كه من تمام فكر و ذكرم آينده ي تحصيليمه و تمام نگرانيم در حال حاضر به امتحانام و پروژه ام ختم مي شه... خيلياي ديگه هستن كه همه چيزشون مهم تره... يعني قبلا هم بوده ولي من... بهترين استادم نگران خانمش بود و الان اميدوارم بهتر شده باشه و مشكلات من كوچك بود... و حالا يكي از عزيزترين دوستام كه تا حالا نديدمش... برادرش رو از دست داده... كسي كه نابغه بوده... و من اين سر دنيا حتي قدرت اينو ندارم كه تلفن رو بردارم و بهش زنگ بزنم... كه حتي توانايي دلداري دادن رو ندارم... و از خودم بدم مياد...
خدايا! تو خودت مي دوني كه چي شده... اما به نيلوي من صبر بباران...

لا طاعة

2009-06-21T13:50:00.000-07:00

لا طاعة لمخلوق فی معصیت الخالق

امام علی (ع)

کاش کسانی که در خیابان به مردم حمله ور می شوند این سخن یادشان نرود...

لذت دوستي و شايد كمي ...

2009-05-29T22:24:00.000-07:00

جايي هست كه فكر مي كني تنهايي خيلي تنها... زمان و مكان تو رو در هم مي كوبند... بهت مي گن كه زيادتر از كوپنت زندگي كردي... بهت مي گن كه واسه چي زنده اي دختر! جز دردسر مگه چيزي هم تو وجودت هست؟ بعد تو شرمنده مي شي... خودتو جمع مي كني... به دستات نگاه مي كني و مي بيني راست مي گن! بي ثمري از اين بيشتر! بعد ياد عزيزانت مي افتي... ياد بابا كه مي گه اميدش تويي و باز شرمنده ميشي كه هيچي نيستي! چه برسه به اميد! ياد مامان مي افتي كه هروقت نااميد مي شي دعوات مي كنه و سعي در خندوندنت داره! ياد علي كه مي گه حرفاي پيچيده مي زني و يه لحظه نمي تونه باهات جدي باشه و يه سره مي خنده و تو هم مي خندي!
ياد مهسا كه با همه ي ناراحتي هاش هم حس مادرانه بهش دست مي ده و سعي مي كنه شادت كنه ولي خبر نداره كه راهش رو بلد نيست... ياد دكتر ميرزاوزيري كه هر حرفش آب حياته و تو رو از اين رو به اون رو مي كنه... ياد دوستي هاي مثلث و سلمان كه نصيحت مي كنه خب برين مشهد! ياد آقاي كاظمي كه چه قدر واسه كنكورحرف زد و... ياد نيلوفر كه هميشه حرفاش به دل مي شينه... ياد هدي كه اون هم در درسا تنها اميده... يادهانيه و اين كه چون اون ناراحت بود تو بايد قوي مي بودي اما كم اوردي... ياد مريم و تارا و مژده و استرس هاشون و اينكه الان كنكورين...
اما ميون اين همه ياد ذهنت يه جاي ديگه وول مي خوره و با خودت مي گي وقتي اون نيست و براش مهم نيست چه فايده؟ و مي گي كه زمان و مكان بدجوري راست مي گن.... كم كم تصميم مي گيري آب بشي و تمومش كني اين وجود رو.... كه صداي زنگي تو رو از جا مي كنه و يه دنيا انرژي تو وجودت مي ريزه... صداش از پشت تلفن تو رو ديوونه مي كنه و مي گي اون هم دلش مي خواد... مي خواد كه باهم باشيم... روحيت باز مي شه! به زمان و مكان چپ نگاه مي كني و مي گي: 77 منتظرمه...

برای الهام عزیزم

2009-03-26T09:43:00.000-07:00

این روزها حال و هوای عجیبی دارم... تمام وجودم پرشده از حس های متفاوتی که برای اولین بار به سراغم می آیند، حس هایی بس غریب که درونم را دیوانه کرده اند... همه ی این حس ها با ورود سال نو شروع شد، سال88 ای که آغازش این گونه است... در این حال و هوا تنها کسی که یک لحظه از ذهنم محو نمی شود تو هستی عزیزم!
الهام خوبم! نمی دوانم که الان در خانه ی خدا هستی یا هنوز در سرزمین پیامبر گام می نهی... ولی مطمئنم که برایم می نویسی، مطمئنم که تو ناجیم هستی مهربانم... من نیز می خواهم برایت بنویسم:
این روزها حس و حال عجیبی دارم، حس هایی بس متضاد که عجیب می نمایند، منی که هر لحظه در نبود خانواده ام برای دیدنشان بی طاقت می شدم، اکنون که در کنارم هستند گاهی از آنها فرار می کنم، با آنها بداخلاقی می کنم و کمی بعد نا گهان پر می شوم از دوست داشتنشان ، قلبم پر از تپش می شود و دلم می لرزد، و کمی بعد باز فرار می کنم... یک حس ترس عجیب در دلم خانه می کند... این اول قصه است، این روزها بزگ ترین اتفاقی که رخ داده است این است که نه به چیزی اعتقاد دارم و نه به آن بی اعتقادم! نه معتقدم و نه بی اعتقاد! از خدایم فرار می کنم و موقع اذان دلم پر می کشد... باعشق وضو می گیرم و بی عشق نماز می خوانم... روزها با خدا قهرم... یادم می رود ... شب ها در بستر گریه می کنم و تمام وجودم از او پر می شود... وقتی بی تفاوتم کافی است کسی کوچکترین توهینی به اعتقاداتم بکند، با عصبانیت با او دعوا می کنم و بعد با خود می گویم آیا من هنوز هم اعتقاد دارم؟ این روزها حال و هوایم عجیب است... روی هوا و زمینم و مدام تو در جلوی چشمانم می آیی! مدام گام هایت را حس می کنم... با خود می گویم الهامم در سرزمین وحی است... او می نویسد... می دانم که سوغاتی تو ناجی من است... الهامکم ! من این روزها بیشتر از گذشته پریشونم... این روزها دلم پیش توست... الهامم! خوب باش... خوب باش و پر از باور برگرد... الهامم! من و هانی به امید آنیم که نور تعارفمان کنی! الهامم! این روزها حالم عجیب است و تو بهترین یادی.... خوب باش عزیزم! خوب!

ت و ل د ِ د خ ت ر ک م ن

2009-02-22T09:37:00.000-08:00

امروز یه روز خوب بود... یه روزی که 19 سال پیش یه روز فوق العاده بود... واسه ی خیلیا... واسه ی مامانش، باباش، داداشاش و... و من! منی که اون موقع نمی دونستم که حدود 19 سال بعد اینو می نویسم و می گم اون روز مهم بوده... من اون موقع نمی دونستم که به دنیا اومدن یه دختری تو یه شهر دیگه که من توش نبودم چه قدر در آینده ی من تاثیر داره... من اون روز نمی دونستم ... اما 8 سال پیش یه دختر اومد تو زندگی من... اون موقع فقط یه دختر بود مثل همه ی دخترهای دیگه ای که می شناختم... یه سال بعدش وقتی اومد کنارم نشست، باز هم یه دختر معمولی بود! اما تنها یه هفته طول کشید که خاص شد! خاص تر از هرکس دیگه! یه آدم مهم! خیلی مهم... یکی که دنیای منو عوض کرد، با همه ی خوبی هاش... با همه ی استعدادهاش... با بسکتبالش... با سنتورش... با نقاشی های آبرنگیش... و از همه ی اینا مهم تر با بودنش! بودنی که هرروز که می گذشت تو زندگیم پررنگ تر می شد... خیلی پررنگ... این طوری می شد که اگه یه روز نمی دیدمش، باهاش حرف نمی زدم دلم تاپ تاپ می کرد... وقتی دو سال بعدش دبیرستانی شدیم، شانس یا بخت یا اقبال هر چی می خوای اسمشو بذار(!) ما رو از هم جدا نکرد، باز هم تو یه نیمکت نشسته بودیم... اما درست یک سال بعد از خوش شانسیمون خودمون با اراده ی خودمون به ظاهر از هم جدا شدیم... اما با این که تو یه نیمکت و تو یک کلاس نبودیم... همیشه با هم بودیم... این باهم بودن پررنگ تر می شد... خیلی پررنگ تر از قبل... بزرگ شدیم و... بزرگ تر... تا همین 6 ماه پیش که گویا این جدایی ظاهری بیشتر شد... دیگه از کلاس و... گذشته بود! من به یه شهر دیگه اومدم و اون موند... اما باز هم با همیم... هستیم و با هم بودنمون پررنگ تر می شه... خیلی پررنگ تر از همیشه... فقط با این همه تو این روز مهم دلم می خواست کنارم بود... با هم می رفتیم بیرون... حرف می زدیم ...دستشو می گرفتم و می گفتم: دخترک من! تولدت مبارک!

تولدت مبارک!

2008-11-16T11:12:00.000-08:00

دختر نیلوفری من! تولدت مبارک!

امروز روز توست... روز قرعه ای که به نام تو رقم خورد! دوستت دارم عزیز دلم!

روز دانش آموز و دوری به اندازه ی قرن ها...

2008-11-03T10:59:00.000-08:00

هر کی ندونه فکر می کنه انگار چند وقته که دور شدم از دانش آموز بودنم! همین 4 ماه پیش دانش آموز بودم اما.... انگار که قرن ها بین ما فاصله افتاده... قرن ها! بین من قدیم و من الان! من قبلیم تو اتاقم بودم، پیش مامان و بابا و علی... من الان توی شهر به این گنده ای تنهاتراز هروقت دیگه ام! این بزرگ ترین تغییریه که می تونه یه آدمو قرن ها از خود قبلیش دور کنه.... من قبلیم یه عالمه دوست با صفا داشت... من الان خیلی از همه شون دوره... از الهام و همه ی آرزوهای با اوبودنم... از هانیه و دوستی هامون.... از تارا و مریم و مژده و حتی اسما! حتی از مثلثی ها که ارتباطم باهاشون وابسته به مکان نبود! از نیلوفرم که حالا قرن هاست که بی خبرم.... از آقای دکادی که وقتی بود با یه حرفش زندگیم رو زیر و رو می کرد... از همه... تازه خودم تو بستن خونه امون نقش اساسی داشتم ولی انگار خونه امون ویرون شدش.... من از همه دورم.... اینجا دوستای جدیدی دارم... مهسا ، مهلا ، مریم ولی اونا با همه ی خوبی هاشون فاصله های منو پر نمی کنند... اونا رو خیلی دوست دارم اما... باورت نمی شه که هرلحظه بغضمو چه طوری می خورم و اشکامو می برم پشت چشام... نمی دونی این روزا چه قدر دورم از من قبلیم... و حالا میون همه ی این دوری ها دوری تازه ای اومده سراغم: دوری از اون همه احساس خوب عالی بودن تو فیزیک و ریاضی.... نمی دونی که اینجا وقتی نمی تونم تو فیزیک با انتگرال کنار بیام چه ضجری می کشم... چه حس بدی داره وقتی که تو احساس خنگی کنی و 5شنبه میان ترم فیزیک باشه و تو با این راه های دور وقت درس خوندن نداشته باشی.... آه که چه قدر دور شدم... و در این جور وقتا چه قدر آغوش بابا، امیدواری های مامان، مسخره بازی های علی، دلداری های الهام، اعتماد به نفس های هانیه، مهربونی های نیلوفر و حرفای تلنگری آقای دکاد جاشون خالیه....

قیژک کولی

2008-10-15T12:22:00.000-07:00

رنگ در رنگ و به هررنگ هزارانش طیف
نغمه در نغمه و هر نغمه به یاد یاران
قیژک کولی کوک است در این تنگی عصر
راست در پرده اندوه و مقام باران
می زند بی که نگاهی فکند بر چپ و راست
رفته از دست و در افتاده ز مستی از پای
قیژک کولی کوک است در این تنگی عصر
رعد را عربده بگسسته،
ولی پیوسته قیژک کولی
در همهمه ای هایاهای هایاهای
قیژک کولی کوک است در این تنگی عصر
پرده دیگر مکن و راه مگردان کولی
هم مگر همره این زخمه تند تو کنم
دلی از گریه سبک بار دراین تنگ غروب

شفیعی کدکنی

اردو

2008-09-20T11:22:00.000-07:00

چهارشنبه بود که ساعت 2 رفتیم به سمت دانشگاه. جشن ورودی های 87، از مامان جدا شدم و رفتم پیش بچه ها. امسال تو شریف 8 تا هستیم. 2 تا برق، 2تا کامپیوتر، 2تا صنایع، 1 نفت و 1 مواد. همه چیز خوب بود. سرود و سخنرانی و اهدای جوایز و... اردو! آخر جشن سال بالایی های هر دانشکده با یه پلاکارت و پرچم وایستاده بودن و فریادها بود که بلند می شد، ما هم به سمت فریاد CE بیا اینجا! رفتیم! و البته خداحافظی با مامان... و بعد اردوگاه و افطار و معارفه بین دختران. خواب و بیدار باش ساعت 4 صبح و سحری... و صبح افتتاحیه که پر بود از شعارهای هر دانشکده و تخریب های دیگران! سخنرانی هاو... بعد نوبت معارفه ی کل دانشکده و سخنان استادان: دکتر اجلالی و دکتر کسایی. و دیدن دانشجوی دکترای موفق که در دوران لیسانس برق و کامپیوتر را به طور همزمان با هم خوانده بود و شنیدن این که به مدت 2 ماه هفته ای 10 ساعت می خوابیده هوش از سرمان برد! و بعد بازدید کاخ سعدآباد که چیزی جز خستگی عایدمان نکرد. بازگشت و بازی! پرش با گونی! وسطی! و باز افطار... و بعد سخنرانی های علم بومی! با 5 استاد قدر! خانم دکتری که مسئول نانو بود، مسئول انرژی هسته ای، مسئول هوا فضا، و دو عضو پژوهشکده ی رویان. سخنرانی های جالبی بود. و باز خواب و سحر ... وصبح کلیپ، سخنرانی خانم دکتر بهرامی برای دختران و درنهایت اختتامیه. و در آخر نخود! نخود! هرکی رود خانه ی خود! وقتی برگشتم خونه دیگه مامان نبود... مامان 5شنبه شب رفته بود مشهد... و من جدی جدی مستقل شدم و ت ن ه ا...

دانشگاه و دلتنگی

2008-09-15T12:23:00.000-07:00

شنبه ساعت 1:20 بود که از متروی ایستگاه شریف اومدیم بیرون... و رفتیم برای ثبت نام. همه چیز خیلی خوب بود. شماره ی دانشجویی بهم دادند و یه سری فرم که باید پر می کردیم. نشستیم تو سالن به فرم پر کردن... مامان و بابا و علی بیرون بودند... دانشجو های سال بالایی راهنماییمون می کردن... لاله یکی از اونا بود، یه سال از ما بزرگ تر بود و سخت می خوند. بالاخره رفتیم تو. اول عکس انداختن برای کارت دانشجویی، بعد نوبت تحویل مدارک بود، کنار من یه پسر هم قدم وایساده بود.
- شما رتبه ی یکی؟ کسی که مئارک را تحویل می گرفت پرسید.
- بله.
ایستادن در کنار رتبه ی 1 هم عالمی دارد!
بعد از تحویل مدارک به سمت واحدها رفتیم، 18 واحد به من دادند: 4 واحد ریاضی 1، 1 واحد آز فیزیک 1، 3 واحد فیزیک 1، 1 واحد تربیت بدنی1، 2 واحد تاریخ صدر اسلام، 3 واحد زبان خارجی، 1 واحد کارگاه کامپیوتر و 3 واحد مبانی برنامه سازی.
استاد ریاضیمون دکتر شهشهانی هست... می گن 5 ساله که ریاضی 1 ارائه نداده ولی همیشه کتابش اول بوده و جزوه هاش دست به دست می شده...
بعد از توضیحات پسری که واحدها را می داد چون خوابگاه نمی خواستم به قسمت مشاوره رفتم، یه فرم طولانی هم آنجا پر کردیم و قرار شد 2 مهر یه سر به مشاوره هم بزنم. بعد از آن نوبت گرفتن دعوت نامه ی اردو بود و مجله ی شریف. 4 شنبه جشنی در انشگاه هست و یعد از آن اردویی تا جمعه. کارت دانشجویی را هم همان 4شنبه می گیرم...
اومدم بیرون بابا و مامان با همه ی والدین دیگه آشنا شده بودند، رفتیم خونه.
یه شنبه بابا و علی رفتن... و دلم همونجا تنگ شد. الان یه روزه که بابام نیست... نیست تا با هم حرف بزنیم و آروم بشیم. علی نیست تا اذیتم کنه و اذیتش کنم... الان هم که منو تو مسنجر قال گذاشته... ولی دلتنگم...

*اینا رو برای الهام نوشتم که با خبر باشه. امیدوارم اونم خبراشو بگه...

محمد و سانتاباربارا

2008-09-14T12:25:00.000-07:00

دیروز صبح بعد از سحری، ساعت 5 از خونه ی عمه دوتا ماشین راه افتاد به طرف فرودگاه امام... ساعتای 8 بود که جدی جدی باورم شد که محمد قراره بره... باورم شد که قراره تا مدت ها نبینمش... انگار باورم شد که ممکنه هیچ وقت برنگرده... اما ته دلم قرص بود که یه جای خوب می ره برای تحصیل و پیشرفت... و باز ته دلم می گفتم که راهشو پیدا کرده... اما اونجا همه بغضشون ترکید، انگار اونا هم مثل من تازه باورشون شده بود... بابام، عمه ام و از همه بدتر مادریزرگم بودند... عمه ام انگار یاد امیدش افتاده بود... محمد هممون رو دوبار بغل کرد... و صورتش خیس شده بود... وقتی که رفت همه دستامون بالا بود و تکون می خورد تا جایی که می تونستیم رو پنجه هامون بلند شدیم... اما دیگه جای دید نبود... محمد رفته بود... و ما با کوله باری از دلتنگی که از همون لحظه شروع شد تنها موندیم...
.
.
.
الان دلم به این خوشه که عصر ارتباطاتته! و محمد خیلی جاها هست... تلفن ،مسنجر، گوگل تاک، اونجا و...
و شاید یه زمانی دیدار...

کوچ و دندان درد...

2008-09-10T22:19:00.000-07:00

بالاخره بعد از مدت ها سردرگمی زمانش رسید... زمان رفتن... امروز ساعت 5 بیلیت داریم... بیلیت قطار، بعد از مدت ها قراره سوار قطار بشیم. من دارم می رم! دارم می رم تهران و شریف... و با هدی هم دانشکده ای شدم! فکر کن! آرزوم براورده شد! کی فکرشو می کرد؟! این ظلم هایی که امسال در حق کنکوری ها شد برای من تبدیل به رحمت شده! هر چند که نرم افزار هم از دست رفت...
هرکی بهم زنگ می زنه می گه دیگه وسایلتو بستی! و من هم با شک می گم : خب تقریبا... اما هنوز چیزی نبستم! هرچند که دفه ی قبل یه چیزایی بردم...
دیشب خونه ی مریم بودیم... من، الهام، تارا، مژده و خود مریم... خیلی خوش گذشت، ولی همه ی دلتنگی هام ریخت رو سرم! دلتنگی ندیدن مریم و تارا و مژده... برای تکون دادن دستای مریم موقع حرف زدنش دلم تنگ می شه... واسه ی استرس های تارا(که امسال زیادتر شده و نگرانم می کنه) ... واسه ی مژده و فکرای عجیبش... دلم می گیره... ولی همشون رو بغل کردم و خداحافظی کردیم...
اما... امروز قرار بود الهام و هانیه رو ببینم... ولی امان از دندون درد! دو تا دندون عقلم رو کشیدم... راست درد نمی کنه اما ... چپ بدجور درد می کنه و چون روزه ام مسکن هم نمی شه خورد! خب قرارمو کنسل کردم... دلم برای هانیه تنگ می شه و بی نهایت نگرانشم... کاش می شد کاری کرد... و حسرت می خورم که چرا دیشب با الهام درست خداحافظی نکردم... باورم نمی شه که قراره ازش دور بشم... باورم نمی شه...

دندونم درد می کنه و ذهنمو به هم میریزه... نمی ذاره فکر کنم و نوشتنم بدتر از همیشه می شه....
مامان و بابا و علی میان... فعلا نگران این بخش از دوری نیستم...
.
.
.
این روزها دوری دیگه ای هم آزارم می ده... شنبه بود که حضورا خداحافظی کردم ولی دلم برای شنیدن از او تنگ شده... برای دیدن او ... و خواندن خطی از او... کاش در روز رفتن او بود...
...
دندونم کماکان دردناکه...

مثلثانه ای برای دختر آسمانی

2008-09-09T02:18:00.000-07:00

یادم می آید... خیلی خوب یادم می آید... دی ماه 1384 بود، که اولین ایمیل دست جمعی به دستم رسید. ایمیلی با چند شماره که یکی از آنها می گفت: کوندرا را می شناسم و دوست دارم. من اولین نفری بودم که به آن ایمیل جواب دادم ویکی از سوال هابم این بود که :کوندرا کیه(یا شایدم چیه!!) بین خودمان بماند که وقتی فهمیدم آن ایمیل به تک تک اعضای جمع فوروارد شده است چه قدر شرمنده شدم... چند روز بعد ایمیلی دیگر از دختری برایمان فوروارد شد... و چه قدر بد بود که من نویسنده ای به معروفیت کوندرا را نمی شناختم... و با خودم فکر کردم که چه قدر در دل به من خندیده است! 15 دی بود که مثلث پدید آمد... آن روز یادم می آید، صبحش بعد از امتحان فیزیک کلاسی 2 ساعت و نیمه یا شاید هم بیشتر با آقای دکاد در زیر زمین داشتیم... چه قدر لذت داشت... ظهر آن روز اولین پیغامم را در مثلث گذاشتم... یادم است آن سال باران کتاب داشتیم! صداها، کهکشان، مثلث، 311، گنگ و گویا(که هنوز تو پستو مونده) ، سرنوشت! بله سرنوشت! تا قبل از سرنوشت، آن دختر برایم دختر اینترنتی بود! اما ناگهان سروکله ی میلادوفا با رمز نوتی اش پیدا شد! چه قدر با آقای دکاد دراین باره صحبت کردیم! و من در ذهنم دختری را به شکل میلادوفا تصور می کردم... میلادوفای عزیزم! یادت می آید زمانی را که رمز نوتی باز شد؟ ... بعد از سرنوشت نوبت عقربه بود! یادت هست زمانی را که مترهای نارنجیمان را آوردیم؟ عید سال 1385 را به یاد داری؟ و چند وقت بعد ، در زمان سوزنبان، آقای دکاد با خبری آمده بودند، توخبر را خریدی، وبعد خاله شب تاب من خبر را به من فروخت! و من صاحب بهترین خاله ی دنیا شدم! وآشنایی های قشنگ بعد از آن! از خواب بیدار کردنت را هیچ گاه فراموش نمی کنم! و آن اولین تماس تلفنی بود... و تو با این که خواب بودی مهربان صحبت کردی... و بعدها تماس های تلفنی و اس ام اسی... و آرزوی دیداری که محقق نشد! و اردیبهشت پارسال تو بار سفر رابستی! هیچ گاه یکدیگر را ندیدیم اما... زمانی که از فرودگاه زنگ زدی، دلم ترکید... گویا فاصله امان چندین برابر می شد... تابستان پارسال یک انسان دیگر گرد مرگ را بر مثلثمان پاشید! و زخممان در زمستان سرباز کرد! مدت ها گذشت تا کمی التیام یافتیم اما... باز کسان دیگر زخم ها را باز کردند... تا انفجار صورت گرفت... میلادوفای آسمانی من رفت! و من در برهوت چه کنم هایم گم شدم، و افسوس که آقای دکادمان خسته تر از همیشه بودند، باید کاری صورت می گرفت... آقای دکاد مثلث را تعطیل کردند و این بهترین کار بود! ولی همه به نوعی زخم خورده بودند! اما... همه با هم حس کردیم که این بار آقای زمان کمکمان می کند! زمانی برای التیام و شاید بهتر از آن: تولدی دوباره! دختر آسمانیم! شاید تو بیش از هر کس دیگر زخم خورده باشی! شاید میلادوفای ما خسته تر از همه ی ما باشد، اما میلادوفای من به در گوشم زمزمه کرد که آقای زمان مشکل را حل خواهد کرد و من با آن که مدتی است با آقای زمان قهر کرده ام حرف بهنرین خاله ی دنیا را باور کردم! دختر آسمانیم! دلم می خواهد دست در دست هم روزهای آقای زمان را سپری کنیم تا بار دیگر مثلثی هایی که رمز نوتی را در سینه داشتند و متری نارنجی در دل دور هم جمع شوند... آن زمان است که سرود دخترک 12 ساله باموهایی تقریبا قهوه ای و کلاهی احتمالا آبی را زمزمه می کنیم...
دوستت دارم میلادوفای من!

ماه خدا

2008-09-01T05:59:00.000-07:00

فردا روز اوله... روز اولِ ماه رمضون... ماهی که با خودش کلی خوبی میاره... اما اگه یه عالمه چیز دورو برت ریخته باشه اون وقته که از بهترین ها هم غافل می شی.... وقتی روحت آمادخ نباشه گم می شی.... انسی رو که سالای پیش داشتی رو دیگه نداری و همه چیز به هم می ریزه... اما... هنوز دلت خوشه که او و کتابش همه چیزو درست می کنه... همه چیزو....

سفر و ...

2008-08-21T01:22:00.000-07:00

امروز عصر مي رم مسافرت... مسافرتي براي گشت و گذار و در انتهاي آن شايد ثبت نام وشروعي دوباره... البته با اين تفاوت كه وقتي برگردم پر از كارم... دندونام رو بايد بكشم... وسايلم رو بايد بچينم كه فكرش ديوونه ام مي كنه... بايد با دوستام خداحافظي كنم... بايد با آقاي دكاد خداحافظي كنم... بايد به كتابفروشي ها سر بزنم و يه نفر جديد رو معرفي كنم... بايد كتابا رو به يه نفر ديگه بدم... سرم درد مي گيره... گيج مي شم... ترس برم مي داره... زندگيم قراره عوض بشه... تو يه شهر ديگه... با عوالمي ديگر! و شايد اهدافي نو... ولي بدتر از همه دوري از بهترين دوستمه... بعد از 7 سال... دلم مي تركه... حرفايي كه باهاش دارم... حرفايي كه دلم مي خواست زودتر توان گفتنش رو داشتم ... نه حالا كه.... انگار حالا مي فهمم كه چه قدر باعث آرامشم بوده... چه نقطه ي قوتي بوده... چه قدر خوب بوده... من وقتي برگردم واسه ي همه ي اين كارا 10 روز يا كمتر وقت دارم... و در تمام اين مدت به اين فكر مي كنم كه كاش اين روزاي آخر بيشتر باهاش باشم... كه اين روزاي آخر ...
دلم واسه ي خيلي چيزا تنگ مي شه... و ترسي از زندگي جديد تو وجودم مي جوشه... انگار با همه ي خوبيهاش اضطراب هم با خودش مياره... دلم به هدي خوشه... اگه اون نبود شايد الان همين يه ذره اميدواري رو هم نداشتم... گاهي فكر مي كنم مي شه كه هم دانشكده اي بشيم... و بعد با خودم مي گم بعيده و ياد انتخاب رشته ام ميفتم... انگار همه چيز دست ما نيست... شايدم بود ولي...
دلم براي الهامم تنگ مي شه... دلم مي خواست دنيامون با هم عوض مي شد... اما...
حالا كه تو اين وضعيت افتادم مي گم كنار اومدن بهترين راهه... چون كه ما نمي دونيم چي پيش مياد... با خودم مي گم:
هرچي صلاحه!

با ياد او سلام

2008-08-18T12:39:00.000-07:00

اول از همه به ياد او

وبعد سلام

اين اولين حرفاييه كه تو خونه ي جديد مي نويسم، شايد بشه گفت اولين خونه... آخه جايي كه من قبلا بودم خونه نبود... يه جاي ديگه بود. حالا اومدم تو اينجا تا هرچي مي خوام بنويسم، از شادي هام، از خبرا، از چيزايي كه باهاشون حال مي كنم وشايد از درد دلام...م

اومدم اينجا، فعلا كسي خبر نداره... شايد بعدا يه سري آدم كه خيلي دوسشون دارم رو خبر كردم ولي الان هيچي نمي دونم، اين كه يه خونه مي خوام يه حسي بود كه ناگهان تو وجودم جوشيد... خب حالا اينجا رو دارم. فكر كنم براي حرفاي اولم همين قدر بسه. بايد خيلي چيزا ياد بگيرم... م